สุนัขล่าเนื้อตัวหนึ่ง เมื่อยามหนุ่มฉกรรจ์มันสามารถทำหน้าที่ไล่ต้อนฝูงสัตว์ให้นายพรานได้อย่างยอดเยี่ยม นายพรานจึงนำมันไปด้วยทุกครั้งที่ออกล่าสัตว์ จนเมื่อมันแก่ชราเรี่ยวแรงถดถอยและเขี้ยวที่เคยแข็งแรงก็โยกคลอน แต่นายพรานก็ยังให้มันทำหน้าที่เหมือนเช่นเดิม

วันหนึ่งเมื่อพบกับฝูงหมูป่า สุนัขล่าเนื้อพยายามกระโดดเจ้างับใบหูของหมูป่าตัวหนึ่งเอาไว้ แต่ฟันที่โยกคลอนของมันเกิดหักทำหมูป่าสะบัดหลุดวิ่งหนีไปได้ นอกพรานเสียดายหมูป่าจึงด่าว่าสุนัขของตนอย่างรุนแรง

“ท่านอย่าตำหนิด่าว่าข้าเลย” สุนัขกล่าวกับนายพราน “ข้าจะตั้งใจปล่อยให้หมูป่าหลุดไปก็หาไม่ แต่ด้วยสังขารอันแก่ชราทำให้ไม่อาจทำหน้าที่ได้ดีเหมือนก่อน ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาข้าก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้วมิใช่หรือว่า ข้าเป็นสุนัขล่าเนื้อที่ท่านพึงพอใจ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
อย่าดูหมิ่นผู้ชราว่าไร้ค่าเพราะในอดีตเขาเคยทำคุณประโยชน์เอาไว้มากมาย

ชีวิตคนทำงาน ให้กับองค์กร ที่ไม่เลี้ยงคนก็ไม่ต่างกัน
ในบางองค์กรยังมีการจ่ายชดเชยให้ คุ้มค่ากับการทำงานมาตลอดชีวิต

อีกเวอร์ชั่น

พรานป่าพาสุนัขล่าเนื้อรูปร่างล่ำสันเข้าป่าไปล่าเนื้อ นำเนื้อมาขายที่ตลาด ได้เงินจากการขายเนื้อมาเลี้ยงภรรยาและบุตรชายหญิง 4 คนของเขา ครอบครัวพรานป่ามีความผาสุกตามสมควร

“เจ้าสุนัขล่าเนื้อ” พรานป่ามักพูดกับสุนัขล่าเนื้อ พร้อมกับใช้ฝ่ามือขวาลูบหัวสุนัขล่าเนื้อแสดงความรักใคร่
“เจ้ามีบุญคุณแก่ครอบครัวข้ามาก หากไม่มีเจ้าข้าคงลำบากมากทีเดียว”

กาลผ่านล่วงไป… ล่วงไป… สุนัขล่าเนื้อมีอายุมากขึ้น… มากขึ้น… ความรวดเร็วในการวิ่งไล่เนื้อเรี่ยวแรงที่กัดเนื้อ ได้ลดน้อยลงตามลำดับของอายุ

เวลาสายวันหนึ่ง สุนัขล่าเนื้อชรา วิ่งเข้าป่าพบหมูป่ารูปร่างอ้วนพีแข็งแรงมาก สุนัขล่าเนื้อชราวิ่งไล่ล่าสุดฝีเท้า กระโดดกัดคอหมูป่า หมูป่าสลัดคอ เขี้ยวสุนัขล่าเนื้อชราหักฝังจมอยู่ในคอหมูป่า หมูป่าหนีรอดชีวิตไปได้

พรานป่าวิ่งไล่ตามมากระชั้นชิดได้เห็นเหตุการณ์โดยตลอด โกรธเคืองมากที่หมูป่ารอดชีวิตไปได้ พรานป่าที่ใช้หอกทิ่มแทง และใช้ด้ามหอกทุบตีร่างสุนัขล่าเนื้อชรา

“ขอท่านจงมีใจเมตตาสงสารข้าพเจ้าบ้างเถิด” สุนัขล่าเนื้อชราวิงวอน

“ข้าพเจ้าชราแล้ว หมูป่ารอดไปได้มิใช่เพราะว่าข้าพเจ้าแกล้งปล่อยไป แต่ว่าหมูป่ามีพลังมากกว่าข้าพเจ้าต่างหาก”

นิทานคติ

“ก่อนลงโทษคน จงอย่ามองเพียงพฤติกรรมที่เห็นด้วยตา ต้องพิจารณาใคร่ครวญด้วยเหตุผลที่ถูกต้องเสียก่อน”